note's profileท้ายที่สุด...มนุษย์อย่าง...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ท้ายที่สุด...มนุษย์อย่างเราก็ต้องมีเพื่อน..............ช่ายมะ |
||||||||||
There are no categories in use.
|
December 08 ไม่รู้ว่ะก็แค่เรื่องเล่า กับความเอาแต่ใจเชื่อรึเปล่าว่า..มนุษย์เราสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตได้
ในแง่มุมหนึ่ง.ทุกคนก็เข้าใจตรงกันว่าเราเปลี่ยนหรือย้อนเวลากลับมาไม่ได้
แต่เรื่องบางเรื่อง
..พอเวลามันผ่านไปนานๆเข้า
เรื่องราวกลับเปลี่ยนแปลงไปในความทรงจำ....
ครั้งหนึ่งที่กูมักจะคิดว่าเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา กูเป็นคนที่ถูกกระทำมาโดยตลอด
กูโดนเอาเปรียบ
กูโดนหลอกใช้
เชื่อไหมว่า
พอกูมองโลกด้วยความกล้า(ที่สุดในชีวิต)เพราะความเมา555+
กูโกหกตัวเองมาตลอด
กูพลิกกลับเรื่องเล่าหรือความทรงจำในอดีตให้ตัวเอง น่าสงสาร
เป็นผู้ถูกกระทำ
ไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่บอกไว้ตอนต้นว่าเราเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต่างๆได้ก็เพราะแบบนี้แหละ
เราเล่า เราจำ แบบเข้าข้างตนเองเสมอ ไม่แฟร์เลยสำหรับคนที่ตกเป็นคนจำเลยในความทรงจำนั้นๆ
ขอโทษจากใจจริงที่คนที่คอยเอาเปรียบกลับมากล่าวหา(อย่างหน้าด้านๆ)ไม่รู้ว่ะ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าทำไม
งงไปหมดแล้วเนี่ย
เอาเป็นว่าใครอ่านแล้วไม่เข้าใจก็ขอโทษด้วย
จะเอาอะไรกับคนแย่ๆอย่างกรู
คนที่คอยจะฉกฉวยโอกาส
เล่นกับความไว้ใจ
ความศรัทธา
ขอบคุณเหล้าที่ร้านตักสุราในคืนนั้นที่ทำให้กล้าที่จะยอมรับความแย่ของตัวเอง
ขอบคุณคนรู้ใจในคืนนั้นที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นมากว่าน้ำตามันจะไม่ไหลออกมาเมื่อมีพวกแกอยู่ข้างๆ
ขอบใจการพูดคุยโทรศัพท์ในคืนเดียวกันที่ทำให้เรากล้ายอมรับความจริง
กล้าบอกสิ่งที่คิดออกไป
กล้าที่จะบอกว่าเราเสียใจแค่ไหน
และได้คำตอบที่รู้สึกได้ว่าคนตอบไม่ได้ตอบแบบขอไปที
แม้มันจะผ่านมาเป็นปีแล้วก็ตาม
ยืนยันว่า
ทุกวันนี้เข้มแข็ง
พอที่จะลืมเรื่องราวเก่าๆทั้งหมด
รักทุกคนน้า November 16 แหะๆวันก่อนกลับไปทับแก้ว บ้านหลังเก่าที่บรรจุความทรงจำไว้มากมาย การไปในครั้งนี้ก็เพราะเหตุผลที่ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ
ไปเติมพลังชีวิต แต่เชื่อรึเปล่าว่าการกลับไปทับแก้วในครั้งนี้กลับเจออะไรหลายๆอย่างทีร่ดูท่าจะลดทอนพลังมากกว่า
ถ้าไม่นับรวมถึงเงินถุงเงินถังที่ไปทีไรกลับมาตัวเบาทุกครั้ง (ส่วนใหญ่ก็พราะค่าเหล้านั่นแหละ555)แต่สิ่งหนึ่งที่เจอคือ
ความเปลี่ยนแปลง
ผู้คนที่นอกจากจะเปลี่ยนหน้าตาเป็นคนที่เกือบจะรู้จักแล้ว สถานที่ต่างๆก็ยังให้อารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
คนอ...ปัจจุบันไม่ใช่ที่เด็กกิจกรรมอย่างเราๆไปเกยตื้นและรวมหัวจมท้ายกันอีกต่อไป กลายเป็ฯที่เก็บของ
รกๆสกปรกยังไงไม่รู้ ทีสำคัญคนอดูเหงาๆไม่ครื้นเครงและกลายเป็นที่ๆทุกคนจะเข้าไปอย่างเสียมิได้ทุกครั้ง
ข้าวเหนียวเจ้าประจำก็ย้ายมาขายที่หน้าม.แล้ว มันสะดวกขึ้นแต่ไม่มีเสน่ห์เหมือนเคย
แม้แต่โปรดักชันละครของน้องๆปี4ที่ได้ไปเยี่ยมเยียนก็ให้ความรู้สึกแปลกต่างยังไงไม่รู้
เวลาผ่านไป.....ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง
เราทำอะไรไม่ได้......
อยากให้พวกเราทุกคนกลับไปด้วยกัน
กลับไปใช้ชีวิตด้วยกันเหมือนเดิม
กลับไปทะเลาะกัน
กลับไปไม่เข้าใจกัน
กลับไปหัวเราะ
กลับไปร้องไห้
กลับไปอยู่ด้วยกัน
สิ่งเดียวที่ถ้ามันเปลี่ยนแปลงไปแล้วคงจะเสียใจที่สุดก็คงเป็น ความเป็นเพื่อนนี่ล่ะมั้ง
เอาน่าๆกูรู้ว่าพวกเราคงไม่เปลี่ยนกันง่ายๆหรอก ช่ายมะ
November 10 ชีวิต ....คิดถึงไม่รู้ว่าทำไม
บางคนเราวิ่งหนี
บางคนเราวิ่งตาม
เหนื่อยก็หยุดพัก
หายเหนื่อยก็วิ่งต่อ
เมื่อไหร่จะหยุดวะ
ไม่เหนื่อยบ้างเหรอชีวิต .....คน
ถ้าชีวิตคือความพอเพียง มนุษย์คงเป็นตว์ชนิดเดียวในโลกที่ไม่มีชีวิต เพราะมนุษย์
ไม่เคยเพียงพอ
รักคนอื่นไม่เคยพอ
ความรักไม่พอจะให้คนอื่น
เป็นคนนี่มันยากเนอะ
ทำไงดีวะ
บ่นไรเนี่ยกรู
โอ้ยยยยยย
ช่วยด้วยเหอะ
เรียนไปทำไม
รักไปทำไม
ทำงานไปทำไม
ก็เพราะไม่เคยพอล่ะมั้ง
พรุ่งนี้ก็คงไม่ต่างจากวันนี้มากนักหรอก
จุดมุ่งหมายเดียวกัน ไม่เคยพอ
มนุษย์มีข้ออ้างสารพัดในการดำรงอยู่
บ้างก็อ้างว่าเพื่อคนอื่น
บ้างก็อ้างว่าเลือกเกิดไม่ได้
บ้างก็อ้างว่าเพื่อตัวเอง
แต่เชื่อเถอะ
เลือกได้ก็คงเลือกเกิดอยู่ดีแหละ
ช่างมันเหอะ....คิดแล้วปวดหัว
คิดถึงทับแก้ว....
คิดถึงอากาศหนาวๆในตอนเช้า
คิดถึงช่วงเวลาก่อนอาทิตย์ขึ้น
คิดถึงองค์พระ
คิดถึงไข่ตุ๋น
คิดถึงข้าวเหนียว
คิดถึงซุ้ม
คิดถึงสะพานข้ามดาว
คิดถึงสระแก้ว
คิดถึงบ้านพี่นา...(สำหรับกินเหล้า)
คิดถึงคนอ....
คิดถึงลานทรงพล
คิดถึงโรงละคร
คิดถึงการทำชุดลีดส์
คิดถึงลาน36ปี
สุดท้ายคิดถึงทุกคนที่เคยเจอมาในชีวิต
October 25 LOVE YOU ALL NA JAงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา...แต่ก็แอบใจหายไม่ได้ เมื่อวานนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากที่สุด.. อาจจะเป็นเพราะเราต้องมานั่ง เครียด และ หนักอกหนักใจกับเรื่องเรียน เรื่องทำงานมานานล่ะมั้ง นอกเหนือไปจากบรรยากาศที่เราเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องคอยทำตัวตามกรอบอะไรเหมือนที่เป็นอยู่ แต่การที่ได้พบกับ กลุ่มคน ที่มีประสบการณ์ร่วมที่สำคัญในชีวิตของเรา และพวกเขาเหล่านั้นก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงมันเป็นเวลาที่มีความสุขจริงๆ October 18 ความคิดถึงห้ามกันไม่ได้จริงๆแล้วขณะนี้อยู่ที่ทำงานคร้าบพี่น้อง แต่แอบมาอัพเสียหน่อยเดี๋ยวจะว่าหายหัวไปไหน
เกรดเทอมนี้ออกแล้วครับ ได้ไม่ต่างจากปริญญาตรีเลยว่ะ ห่าบีบวกกะซีบวก
ไอ้ที่ได้บีบวกนี่เราพลาดตอนกลางภาคเองแหละเลยอดเอไปตามระเบียบ
แต่ที่ได้ซีบวกนี่ดิ
เสียใจว่ะ
ตั้งใจเรียนมากๆ แต่แค่ว่างานทั้ง100คะแนนมันมาจากรายงานตั้ง4ชิ้นแล้วอาจารย์ก็เป็นอารายไม่รู้
มีปัญหากับเรา(รึเปล่า)ก็ไม่ค่อยรู้หรอก อาจจะผิดที่เราเองก็ได้ล่ะมั้งที่พยายามไม่พอ
จะเอายังไงกับชีวิตดีวะ ถ้ายังเรียนแบบนี้ไปห่าหมดสิทธิ์ต่อเอกแหงม
ช่างมันเหอะ มันเป็นเรื่องของอนาคต ส่วนเกรดอีกตัวยังไม่ออกเพราะว่าติด Iกันทั้งบาง
นี่ก็งงๆสั่งให้ทำแบบนั้นแบบนี้ก็ทำตามที่บอกนั่นแหละ
แล้วไงครับ
ทำใหม่เหอะนะนิสิต (อ้าวววว)แต่ก็จำนนด้วยความเป็นนิสิต T T
ชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริงมันแย่เนอะ
ตอนนี้ก็ทำงานเป็นทีเอที่ศุนย์ศึกษาต่อเนื่องเข้าเดือนที่สองแล้วก็เรียนรู้ไปเรื่อยทั้งงานทั้งเพื่อนร่วมงาน
ทำให้ได้รู้จักหลายๆคนที่
เหี้ยได้อีก ห่าพอปกติก็พูดจาเลวมากๆพอจะใช้งานปากหวานปากดี กูก็เด็กใหม่อ่านะ
แต่ที่กูไม่พูดไม่ใช่พูดไม่เป็นหรือตามเกมไม่ทันนะเว้ย
รู้จักฉานน้อยไป
คนบางประเภทก็ทำงานไม่ได้เรื่องเล้ยดีแต่เอาหน้า นั่งอยู่ได้ปากก็สั่งไปสิ กูก็ได้แต่มองด้วยความเอน็จอนาถ
แต่ที่แย่กว่านั้นคือสภาพร่างกายที่แบบไม่บายอ่า
เพราะตากฝนวันก่อนแหงม
เฮ้ออออ
พรุ่งนี้ต้องเวิร์คชอพเรื่องการเขียนที่คณะอีกต่างหาก
โอ้ยยยยย เบื่อมีแต่งาน
เอาเหอะวะดีก่าไม่มี
อากาศกำลังเปลี่ยนแปลงขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพมากๆนะ เป็นห่วงจริงๆ แล้วก็ดูแล
หัวใจตัวเองดีๆด้วย
ถึงไม่มีใครดูแลให้เราก็ดูแลตัวเองได้นี่นา
เชื่อเถอะไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเองหรอก
คิดถึงทุกคนน้า
กิ๊ก พี่ชายเป็นห่วงเน้อ ต้องอยู่คนเดียวให้ได้นะ ยางงายก็จับฟาโรห์มาฝากสักตัวเน้อ555
กุล อย่าเพิ่งไปหาหมอนะเมิงรอกูด้วย กูห่วงมึงนะห่วงมึงแค่ไหนก็วัดรอบวงรูหมูกดูนะ
ซัน เจอกันแต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนก่อน มึงกะกูใครจะตายก่อนวะ มึงคงทนอ่าเป็ฌนอูฐนี่หว่า
นัท ไม่มีเวลาให้กูเลยนะเมิง ห่า นอยแต่ก็พยายามเข้าจะได้จบทันเวลา
นิค เฮ้ออออออ ไว้ไปเที่ยวกันนะ
เน กูอยากคุยกะมึงนะเนแต่กลัวโทรไปแล้วงึ่มมม เอาเปงว่าอย่าละทิ้งความฝันไปง่ายๆนะ ถึงมึงจะบอกกูว่าชีวิตไม่เปงเหมือนใจก็เถอะ
บัว เหอๆ ขายออกขายดีนะเมิง
บุษ ไว้ไปหาไรแดกกานอีก เอาน่าๆเจอกันอยู่ทุกวัน
โบ หายไปเลยเหวิ่งศรีมณีโบ๋
แหลด เด๋วก็เจอกานแล้วหน่อ มึงจะมาทำให้กูน้ำหนักขึ้นช่ายป่ะ
ป๋า หนุน ขอบใจสำหรับที่เพิ่งทางใจเวลาม่ายมีใครนะ
หมวย มึงเคยบอกกูว่าสิ่งที่กูทำมันเรียกว่าโงหัวไม่ขึ้น มึงก็อย่าเป็นแบบกูดิวะ เขาไม่ได้ดีอย่างที่เห็นหรอก
แยม เราไม่เจอกันเลยนี่นา เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แก้ไขมันด้วยความสำคัญของมิตรภาพและความไว้ใจนะแยม แกทำได้ เชื่อดิ
ลี่ นอยมึงมากๆห่าหายไปเลยนะ ส่งข่าวบ้างก็ยังดี กูน้อยใจนะมึง
October 02 เบื่อๆตอนนี้อยู่ที่ทำงานเหอๆ เบื่ออ่านะแต่เพื่อปากท้อง
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอะไร
มันเหงาๆ
เบลอๆ
เบื่อๆยังไงไม่รู้ว่ะ
คิดถึงชีวิตที่ทับแก้วจริงๆ
เรียนก็ไม่ต้องเครียด
มีพี่ มีเพื่อน มีน้อง ดูแลคอยถามทุกข์สุข
ถ้าวันนั้นมันย้อนกลับมาอีกหนคงดีไม่ใช่เล่น
พรุ่งนี้จะไปทดสอบระดับภาษาเพื่อไปเวิร์คแอนด์แทรเวล
ถ้าได้ระดับสูงถึงจะไปว่ะ ครั้งนี้กะไปหาเงินจริงจังนะเนี่ย
สำหรับเพื่อนๆหลายๆคึนที่กำลังเหงาอยู่เช่นกันก็ให้รู้ไว้นะว่ามีคนคิดถึงมั่กๆๆๆๆๆๆๆๆ
เห็นเขาเขียนถึงบ้านชมพูกะรั้วสีเขียวก็อดซึ้งไม่ได้
ก็นะ
อยู่ตั้งแต่ปี2 ถึงจะต้องออกมาก่อนก็เหอะน้า August 29 หมีมาอีกแล้วน้าไม่ใช่ไม่อยากเล่นนาอีสเปซเนี่ย แต่มันยากลำบากเหลือหลาย
พักนี้ก็ยุ่งมากๆ เรียนที่จุฬาทำให้เราได้รู้ว่าเรา โง่ได้อีก555+
ไม่ค่อยเจอครายเลยก็เหมือนๆเดิมซัน บุษ อีกุล อีกิ๊ก ป๊อปก็ได้คุยกันบ้าง
ส่วนที่เหลือ
ตายหมู่กันปายหนายโหมดดดดดด
ยิ่งไอ้พวกบอกว่าเปงเพื่อนสนิทกันแล้วหายไปเนี่ยก็
เอออออ
ช่างมันเหอะ
เด๋ววันหนึ่งก็คงลืมกันไปเอง
วันก่อนได้ดูหนังจีนที่หลิวเต๋อหัวเล่นอ่า ที่กินยาแล้วแก่เร็วอ่า
ร้องไห้ซ้า
ยิ่งตอนที่พระเอกบอกว่า
มนุษย์มีข้ออ้างว่าตัวเองยังไม่ทำนู่นนี่ก็เพราะคิเว่าตัว้องเหลือเวลาอีกเยอะ แต่สำหรับผมแล้ว เวลาไม่มีเหลือพออีกแล้ว
ดูๆไปก็เหมือนเพลงแดนบีมเลยเนอะ
เวลาไม่เคยพอ
จะโลภไปไหนเนี่ยมนุษย์
เวลาไม่พอก็ทำให้มันมีคุณค่าที่สุดดิ จะได้ไม่ต้องมาคร่ำครวญ
แต่บางเวลา ก็เสียดายที่ได้ใช้ไป
ช่ายมะ
เฮ้ออออ
|
|||||||||
|
|
